پاهای شما بخش مهمی از بدنتان هستند. اگر آن ها را نداشتید نمی توانستید بایستید، قدم زنان به این طرف و آن طرف بروید یا بدوید. پاهای شما دایماً به سختی کار می کنند. آن ها خسته می شوند، عرق می ریزند و در نتیجه بو می گیرند. تصور کنید در یک روز گرم به بیرون می روید و ساعت ها به گردش و تفریح می پردازید، مثلاً به شهربازی می روید. حال کمی به پاهای خود فکر کنید! تمام مدت که به خوش گذرانی پرداخته اید آن ها در کتانی یا کفش تان محبوس بوده اند. در راه برگشت، در اتوبوس، پاهایتان را از کفش در می آورید. احساس خوبی دارد؛ اما پایتان بو می دهد و سر و صدای دیگر مسافران در می آید: «آه! چه بوی بدی.»، «وای چه بوی وحشتناکی!»، «این دیگر بوی چیست؟»، «چه کسی کفشش را در آورده است؟»

بوی بد پا به خاطر باکتری هاست. باکتری ها دوست دارند در مکانی تاریک و نمناک زندگی کنند. داخل کفشی که از عرق پا خیس شده است، یکی از بهترین مکان ها برای زندگی باکتری هاست. اگر شرایط زندگی برای باکتری مهیا باشد آن ها در کفش شما به مهمانی و جشن می پردازند. این باکتری ها سلول های مرده ی پوست پا و چربی موجود در عرق پا را می خورند. وقتی تکثیر یافتند و از آنچه گفتم تغذیه کردند، دافعه ی شان را به صورت اسیدهایی از خود دفع می کنند. این همان اسیدها هستند که بوی بدی دارند.

10 تا 15 درصد از مردم بوی پایشان خیلی بد است. چرا؟ چون پای آن ها بیشتر عرق می کند و مکان مناسبی برای زندگی نوعی باکتری مخصوص به نام «مایکروکاکوس سدنتاربوس» می شود. این باکتری ها غیر از این که اسید بد بو از خود تولید می کنند ماده ی دیگری به نام ترکیب گازی سولفور از خود به جا می گذارند. ترکیبات سولفوری بوی وحشتناک و غیر قابل تحملی دارند. اگر تخم مرغ گندیده ای را بو کشیده باشید، متوجه می شوید که این ترکیبات چه بوی بدی دارند.

شهادت حضرت علی (ع) بر شیعیان آن حضرت و تمام مسلمین جهان تسلیت باد

حالا در این شب های قدر اگر قرآن بر سر می گذاریم، هدف تنها این نباشد که خدا گناهان ما را بیامرزد، ما را به جهنم نبرد، ما را به بهشت ببرد. اینها ریخت و پاش سفره شب قدر است. وقتی یک دولتی سفره ای پهن کرد، مائده الهی و مأدبه الهی چید، مهمان های خود را به بهترین وجه پذیرایی می کند. وقتی مهمان ها برخاستند، سفره جمع می شود و آن ریزه های سفره را می ریزند برای مرغ ها...ریزه سفره شب قدر این است که کسی نسوزد، به جهنم نرود و... در واقع اینها شب قدر نیست.

شب قدر آن است که انسان طیارگونه دست هزاران نفر را بگیرد و به بهشت ببرد. در دنیا رفتار او، گفتار او، سیرت او، سنت او آموزنده باشد. هزاران نفر را زنده کند و در آخرت هم هزاران نفر را شفاعت. اگر ما بتوانیم در کنار سفره الهی و دولت قرآن بنشینیم، چرا در انتهای صف باشیم؟ چرا دنبال آن ریزه های سفره تکان ها باشیم؟

به ما گفتند هر کسی به اندازه قدر خود شب قدر را درک می‌کند و قدر هر کسی هم به اندازه قدر همت اوست. اگر ما به اندازه همت‌مان دولت قرآن را و دولت قدر را می‌توانیم ادراک کنیم، چرا همت نطلبیم؟ ما قبل از این که از خدا مظروف بخواهیم، ظرف و ظرفیت هم طلب کنیم. هرگز نمی‌توان گفت: چون ما ظرفیتمان اینقدر بود، خدا به ما اینقدر داد. این سخن نیمی از ثواب است، نه همه ثواب. سخن صائب، ثواب، منزه از خطا، مبرای از اشتباه آن است که هم ظرف بخواهیم، هم مظروف.

                               آن یکی فیض‌اش گدا آرد پدید

                                                                         وان دگر بخشد گدایان را مزید

التماس دعا

خدایا به ما توفیق ده تا از کسانی باشیم که حاصل دسترنج یکماه ی خود را در رمضان، از این به بعد هم حفظ کنیم.

مرد جوانی در آرزوی ازدواج با دختر کشاورزی بود.
کشاورز گفت برو در آن قطعه زمین بایست. من سه گاو نر را آزاد می کنم اگر توانستی دم یکی از این گاو نرها را بگیری من دخترم را به تو خواهم داد. مرد قبول کرد. در طویله اولی که بزرگترین بود باز شد .
باور کردنی نبود بزرگترین و خشمگین ترین گاوی که در تمام عمرش دیده بود. گاو با سم به زمین می کوبید و به طرف مرد جوان حمله برد. جوان خود را کنار کشید تا گاو از مرتع گذشت. دومین در طویله که کوچکتر بود باز شد.

گاوی کوچکتر از قبلی که با سرعت حرکت کرد .

جوان پیش خودش گفت : منطق می گوید این را ولش کنم چون گاو بعدی کوچکتر است و این ارزش جنگیدن ندارد. سومین در طویله هم باز شد و همانطور که فکر میکرد ضعیفترین و کوچکترین گاوی بود که در تمام عمرش دیده بود.

پس لبخندی زد و در موقع مناسب روی گاو پرید و دستش را دراز کرد تا دم گاو را بگیرد.اما.........گاو دم نداشت!!!!

زندگی پر از ارزشهای دست یافتنی است اما اگر به آنها اجازه رد شدن بدهیم ممکن است که دیگر هیچ وقت نصیبمان نشود. برای همین سعی کن که همیشه اولین شانس را دریابی.